اما نکته ای که این فاجعه را مشکوک تر می کند این است که در سال ۱۳۹۵ حدود ۶٫۵ میلیون تن ذرت دامی وارد کشور شده است که به تنهایی حدود ۲۰ درصد وزن کل واردات کشور را شامل می شود و با این کار تقریبا بیش از ۹۰ درصد خوراک ایرانیان تحت کنترل کشور های بیگانه قرار می گیرد.

به گزارش پیک دانشجو ذرت یکی از مهم ترین، پر محصول ترین و سودآورترین غلات در جهان محسوب می شود که منشا اصلی آن ایالات متحده آمریکا بوده و در کشورهای دیگری همچون یوگسلاوی و رومانی ، روسیه ، ایتالیا ، چین، آرژانتین، برزیل و آفریقای جنوبی نیز کشت می شود،همچنین در ایران استان های تحت کشت این گیاه گیلان،اردبیل،مغان،فارس،مازندران،گلستان،کرمانشاه، قزوین و خوزستان می باشند.

در دهه های اخیز به علت بالا رفتن نیاز های پروتئینی مردم مصرف این محصول به طور مستقیم و غیر مستقیم بسیار افزایش داشته است و عواملی همچون مصرف بالای آب برای تولید ذرت و تقاضای بسیار بالا مردم و تولید کنندگان سبب شده تا بخش عظیمی از نیاز کشور از طریق واردات تامین شود.

طبق آخرین آمار در چند دهه اخیر معمولاً سطح زیر کشت ذرت در ایران حدوداً ۴۰۰هزار هکتار بود که از این مقدار تقریبا نیمی از آن به صورت دانه‌ای و نیمی دیگر به صورت علوفه و یا سیلویی کشت می‌شد اما متاسفانه در سال‌های اخیر نوساناتی در مسئله کمبود آب وجود داشته که سبب شده تا سطح زیر کشت ذرت به وی‍ژه ذرت دانه‌ای کاهش یابد. در حقیقت آمار سال ۱۳۹۵ نشان می‌دهد که سطح زیر کشت ذرت علوفه‌ای حدود ۱۹۰هزار هکتار و سطح زیر کشت ذرت دانه‌ای ۱۶۰ هزار هکتار است.

از طرفی نیاز کشور حدود ۷,۵ میلیون تن است ،از این میزان حدود ۱.۲ تا ۱.۸ میلیون تن در داخل کشور تولید می‌شود و مابقی آن که حدود ۶ میلیون تن است، از طریق واردات تامین می‌شود.اما متاسفانه همانطور که در بالا اشاره شد آب که یکی از ضروری ترین نیازها برای تولید این محصول است در سال های اخیر به علت کمبود آن بسیاری از استان هایی که رتبه اول تا سوم در تولید ذرت را دارا بوده اند از ادامه کاشت این محصول صرف نظر کرده اند.

البته نباید نادیده گرفت که بنابرمطالب ارائه شده تامین نیاز ۱۰۰درصدی ذرت تنها در داخل کشور قابل قبول نیست چرا که ذرت محصولی بومی نبوده و محصولات بسیار زیاد دیگری از جمله برنج،پسته،زعفران و …وجود دارند که حتی ایران را با نام این محصولات در دنیا می شناسند ولی از طرف دیگر واردات بیش از اندازه ذرت خصوصا از انگلستان به هیچ عنوان توجیه پذیر نیست چرا که راهکار های بسیار زیادی وجود دارد تا بتوان این میزان عظیم واردات را کاهش داده و از واردات ذرت تراریخته جلوگیری به عمل آوریم.

در همین راستا بکار گیری راهکارهایی همچون تولید ارقام زودرس به جای ارقام دیرس که سبب می شود حجم بسیار بالایی از آب صرفه جویی شود چرا که ۳ تا ۴ مرحله نیاز به آبیاری کمتری دارد،کشت نشا این محصول که در این مرحله بجای اینکه بذر را وارد مزرعه کنیم در گلخانه تا مرحله ۲ تا ۳برگی رشد داده و سپس وارد مزرعه می کنیم،تغییر آرایش کاشت یعنی همان روش فنی و بین المللی که این روزها در دنیا به کار گرفته می شود و فاصله ردیف ها را بجای ۷۵ سانتی متر ۶۰ سانتی متر در نظر بگیرند که به سبب همین امر مجددا تبخیر از سطح زمین کاهش پیدا کرده و در مصرف آب صرفه جویی می شود و همچنین آبیاری به روش مدرن نه سنتی که این روزها ابدا در آمریکا و مکزیک که بزرگترین تولید کننده ذرت می باشند به کار گرفته نمی شود و مسئله آخر و بسیار حائز اهمیت خلا دانش کافی در کاشت این محصول است به طوری که این روزها در کشور های پیشرفته با بکارگیری دانش و جزئیات مدیریتی در هر هکتار ۱۴ میلیون تن ذرت برداشت می کنند که این رقم در ایران به ۷٫۵ میلیون تن می رسد و در حقیقت بیش از ۷ میلیون تن ذرت هدر رفته و به سرمایه ملی ضرر می رساند که همه این ها در حیطه وظایف مسئولین جهاد کشاورزی می باشد.

در پایان پیک دانشجو بر آن است تا معرفی خلاصه ای از محصولات تراریخته که این روزها به دلیل تجارت و سود بالای آن توسط بسیاری از واردکنندگان نادیده گرفته می شود توضیحی ارائه دهد:

 سویا و ذرت دو محصول کاملا تراریخته هستند که این روزها مصرف آن در کشور بسیار بالاست چرا که از سویا روغن و شیر تولید می شود و ذرت پایه بسیاری از مواد غذایی است از جمله خوراک دام و طیور که دام و طیور را الوده به تراریخته کرده و در نتیجه گوشت و لبنیات مردم هم تراریخته خواهد بود.در حقیقت از سال ۸۲ واردات ذرت تراریخته از آرژانتین صورت گرفت و بعد از ۳ سال یعنی در سال ۸۵ برخی آزمایشات بر روی این محصول انجام شد و تراریخته بودن ذرت به طور کامل اثبات شد و تاکنون هم در ایران استفاده ایمن در خصوص محصولات تراریخته لحاظ نشده است! اما نکته ای که این فاجعه را مشکوک تر می کند این است که در سال ۱۳۹۵ حدود ۶٫۵ میلیون تن ذرت دامی وارد کشور شده است که به تنهایی حدود ۲۰ درصد وزن کل واردات کشور را شامل می شود و با این کار تقریبا بیش از ۹۰ درصد خوراک ایرانیان تحت کنترل کشور های بیگانه قرار می گیرد.

استفاده از برچسب و یا توضیح در خصوص این محصولات کمترین کاری است که مسئولین می توانند برای نجات جان مردم انجام داده و قدمی در راستای سلامتی آنان بردارند.

لینک کوتاه خبر: http://peykedaneshjoo.ir/?p=80783

این خبر را به اشتراک بگذارید :