از زمان ناصرالدین شاه به همت امیرکبیر در استان های مازندران و گیلان و سپس خوزستان جانی دوباره گرفت ولی متاسفانه از همان زمان تاکنون تبدیل نی شکر به سیاه شکر و مشتقات آن یعنی کف و دوشاب به صورت سنتی انجام می شود.

به گزارش پیک دانشجو استان گیلان یکی از حاصلخیز ترین و پرثمر ترین استان های کشور به لحاظ تولید محصولات کشاورزی می باشد و این مهم به واسطه برداشت انبوه از طیف های مختلف محصولات به اثبات رسیده است.در حقیقت دارا بودن برترین رتبه ها در این استان برای تولید برنج،چای،زیتون،باغات میوه و …خود سندی محکم بر پتانسیل بی حد و مرز این استان در تولید انبوه محصولات کشاورزی می باشد.

اگرچه با وجود کم لطفی مسئولین، استان گیلان آن طور که باید و شاید دچار پیشرفت های چشم گیر در اقتصاد مردم نبوده است ولی میزان بالای کار و همت کشاورزان این استان خود به تنهایی توانسته گیلان را به رتبه برتر چه از سوی محصولاتی که تا حدودی مورد حمایت بوده اند و چه سایر محصولات برساند.

گفتنی است یکی از مهم ترین محصولاتی که علاوه بر دارا بودن ظرفیت های اقتصادی،ظرفیت های بی شمار درمانی را نیز در پی دارد ولی هنوز در مرحله ناحیه ای باقی مانده و صادرات و تولید آن به بیش از چند روستا و منطقه منجر نشده است نی شکر می باشد.نی شکر محصولی است که شروع کاشت آن از اردیبهشت ماه و برداشت آن از دی ماه آغاز می شود.

بر اساس گفته متخصصین به همان اندازه که شکر سفید سم مهلکی برای بدن محسوب می شود،شکر سیاه میتواند به عنوان یک منبع غنی دارویی و یک غذای کامل محسوب شود.این ماده غنی که در استان گیلان در مرکزیت صومعه سرا کاشت،داشت و برداشت می شود  علاوه بر خواص دارویی بی نظیری همچون رفع خستگی مزمن، پاک کننده ضایعات کبدی، رفع گرمی دهان و زبان و التهابات لثه ای،موثر درمان فاویسم، کم خونی، یرقان داخلی و عصبی می تواند عاملی موثر ایجاد اشتغال و قدرتمند ساختن بدنه تولید استان باشد.

تولید شکر سیاه که در اصطلاح محلی به آن سیاه شکر می گویند از زمان ناصرالدین شاه به همت امیرکبیر در استان های مازندران و گیلان و سپس خوزستان جانی دوباره گرفت ولی متاسفانه از همان زمان تاکنون تبدیل نی شکر به سیاه شکر و مشتقات آن یعنی کف و دوشاب به صورت سنتی انجام می شود و همین امر سبب شده تا تولید آن به صورت بسیار محدود انجام شود و همچنین مصرف آن به طور عمده تنها در صومعه سرا باشد و شاید بتوان به جرات گفت در سایر شهرستان ها بسیاری از مردم حتی از وجود خارجی چنین محصول با ارزشی بی اطلاع هستند.

از دیگر مشکلات استفاده و تولید این محصول می  توانیم به حمایت نکردن جهاد کشاورزی از تولید کنندگان اشاره ای داشته باشیم و  از سویی دیگر با توجه به اینکه برای پخت شکر سیاه تولید کنندگان برای سوخت نیاز به نفت سفید دارند تا با حرارت بالا به پخت اقدام کنند اما به دلیل گاز رسانی به روستاها سهمیه نفت اهالی روستا قطع شده و تولید کنندگان ناچارند نفت را در بازار آزاد با قیمتی بیشتر از نرخ دولتی خریداری کنند و همچنین دیگر دغدغه تولید‌کنندگان ورود شکر سیاه‌ بی‌کیفیت با قیمت پایین تر است که این امر مشکلاتی را برای آنان فراهم کرده است.

فراموش نکنیم تولید محصول با ارزشی همچون سیاه شکر و مشتقات آن به طور کاملا ارگانیک بوده هرگز هیچ سم و یا کود شیمیایی در مرحله کاشت،داشت و برداشت آن مورد استفاده قرار نمی گیرد.

در انتها باید گفت:مسئولین محترم استانی با حمایت از محصولات نابی که به علت همه گیر نشدن آن می تواند استان گیلان را به بزرگ ترین تولید کننده سیاه شکر بدل سازد قدمی بردارند تا صیقلی به بازار راکد اشتغال،اقتصاد ضعیف و غذاهای تراریخته صد در صد مضر استان گیلان بدهند.

گفتنی است در حال سپری کردن روزهای پایانی تولید سیاه شکر و دوشاب می باشیم،این محصول با ارزش در صومعه سرا در کارگاه‌های سنتی روستاهای چمثقال،قاضده،کلسر،میانده، سنگجوب و ملاسرا استحصال می‌شود.

لینک کوتاه خبر: http://peykedaneshjoo.ir/?p=80333

این خبر را به اشتراک بگذارید :