کاملا قابل پیش بینی بود که همراهی و هماهنگی عارف و روحانی در سال ۹۲ در فضایی کاملا دوستانه حادث نشده است و مثال بارز آن نیز اختصاص لقب “رحم اجاره ای” برای توصیف دولت یازدهم از طرف اصلاح طلبان بود.

به گزارش پیک دانشجو حسام الدین آشنا مشاور رییس جمهور در توییترش می نویسد : «کاسبان به اصطلاح اصلاح طلبی که باج خواهی رسانه ای وسیاسی از رئیس جمهوررا آغاز کرده اند، بدانند روحانی خاتمی نیست؛ نه تعارف می کند نه ماخوذ به حیا می شود.» این تهدید علنی آشنا خود به بهترین وجه از شکاف هایی که بین روحانی و اصلاح طلبان وجود دارد، پرده برمی دارد.

پس از سال ۸۸ در اثر اشتباهات پی در پی برخی از عناصر اصلاح طلب، زمینه طرد اعضای این جریان از سپهر سیاست فراهم شد که اصرار بر ادامه مسیر تحمیل هزینه های فراوان بر نظام سیاسی از طرق متعدد روند حذف را تسریع کرد. چنانکه از انتخابات مجلس نهم در سال ۹۰ و تحریم آن توسط این جریان سیاسی می توان به عنوان  نقطه تبلور “حذف خود کرده” نام برد.

تغییر رویکرد اصلاح طلبان برای بازگشت به قدرت
اما دیری نپایید که این رویکرد اصلاح طلبان تغییر کرد تا جایی که در ساعات پایانی انتخابات همان دوره مجلس، شاهد حضور رییس دولت های هفتم و هشتم به عنوان لیدر جریان در پای صندوق رای در دماوند تهران بودیم. مبرهن است که این حضور در قالبی فراتر از “شرکت در انتخابات” بود و از آن باید به عنوان یک “کنش سیاسی پیشرفته” یاد کرد. امری که در نظرات تحلیلگران هم بارز است و از این عمل به عنوان پیامی درجهت خط سیاست ورزی برای آینده اصلاح طلبان تعبیر می کنند.

بنظر می رسد نگاه از این منظر نیز پر بیراه نباشد و می توان این آشتی با صندوق رای را حاصل پی بردن به خطای راهبردی “استراتژی آشوب در انتخابات دهم” ریاست جمهوری دانست. به عبارت دیگر اصلاح طلبان دریافتند که شاه‌راه بازگشت مجدد به مرکب قدرت چیزی جز پذیرفتن عواقب مردم سالاری نیست و مسیر کامیابی از صندوق‌های آراء می گذرد. بنابر همین استراتژی “ترمیم” روند بازسازی به منظور حضور با یک عنصر اصلاح طلب در قاموس نامزد ریاست جمهوری به حضور محمد رضا عارف معاون اول دولت اصلاحات رسید.

اصلاح طلبان، ناراحت از کنار گذاشته شدن توسط هاشمی
اما با قرار گرفتن در کوران انتخابات سال ۹۲ اصلاح طلبان ناگهان با نقش آفرینی ویژه مرحوم هاشمی رفسنجانی مواجه شده و دریافتند که متغیرهای بسیاری مانع راه عارف برای فتح پاستور است. رییس دولت اصلاحات در سایه رییس مجمع تشخیص مصلحت نظام آن زمان، سناریوی حذف محمد رضا عارف از صحنه انتخابات را کلید زد.

حذفی که عارف مخالفت خود را بصورت علنی نشان داد و حتی در بیانیه انصراف خود از ریاست جمهوری نیز اسمی از حسن روحانی به میان نیاورد و علت انصراف از رقابت را صرفا نامه رهبر اصلاحات عنوان کرد. پس از انتخابات نیز پای گلایه های عارف به گفتگوی او با روزنامه اعتماد باز شد و مدعی شد که روحانی باید بعد از انتخابات از او مشورت می گرفت.

انصراف یک فعال اصلاح طلب به نفع حسن روحانی از جناح راست سنتی با تمام حواشی که داشت مهمترین نتیجه آن پیروزی روحانی در سایه سنگین ائتلافِ دارندگانِ لقبِ “عالیجناب سرخپوش” با طراحان این لقب بود. کاملا قابل پیش بینی بود که این همراهی و هماهنگی در فضایی کاملا دوستانه حادث نشده است و مثال بارز آن نیز اختصاص لقب “رحم اجاره ای” برای توصیف دولت یازدهم از طرف اصلاح طلبان بود.

آغاز اختلاف بین اصلاح طلبان و حامیان روحانی
اختصاص چنین لقبی بدون شک حاصل از یک دیدگاه مبنایی و عمیق است. نگاهی که در یک ادبیات خاص با چاشنی “سهم خواهی” خلاصه شده است. با بازخوانی دلیل دلخوری عارف از روحانی پس از انتخابات ریاست جمهوری و با جمله “انتظار داشتم روحانی از من مشورت بگیرد”، به وضوح می توان سهم خواهی اصلاح طلبان در برابر حسن روحانی را مشاهده کرد. انتساب القاب این‌چنینی چند تن از دیگر اصلاح طلبانِ بنام نیز موید همین امر است. در همین راستا محمدرضا تاجیک، دولت روحانی را دولت “گرفتار” و “پوپولیست” و صادق زیباکلام آن را دولتی “یک‌میلیونی” و “تصادفی” خواند؛ حجاریان نیز طی اظهارنظری، دولت یازدهم را “دولت حسینقلی‌خانی” معرفی کرده و وجود دولت روحانی را مدیون و مرهون جریان اصلاحات دانسته بود.

آغاز مجددا کشکمش‎‌های دوگانه
حال با نزدیک شدن به روزهای آغاز بکار دولت دوازدهم و انتخاب مجدد کابینه شاهد بروز چندباره این شکاف بین اصلاح طلبان و طرفداران روحانی هستیم که حامیان و نزدیکان روحانی آن را سهم خواهی اصلاح طلبان می دانند. سابق بر این هم برخی از شخصیت های نزدیک به روحانی از این سهم خواهی عصبانی شده و واکنش نشان داده بودند که یکی از آنها یونسی دستیار ویژه رییس جمهور بود که طی مصاحبه ای ضمن اعتراض به این سهم خواهی های بدنه اصلاح طلبان کفت: «اصلاح طلبان باید بدنه خودشان را اصلاح کنند و بدانند این دولت روحانی است و نه خاتمی.»

اخیرا محمدرضا عارف نیز با طرح مجدد گلایه از روحانی اظهار داشت:«انتظارمان از روحانی این است با شورای عالی اصلاح‌طلبان مشورت کند. بعضی‌ها پیروز می‌شوند یادشان می‌رود چه کسانی برایشان زحمت کشیدند و من این گله را دارم.»

این اختلاف نظرها به حدی نمایان می شود که حسام الدین آشنا مشاور رییس جمهور با صراحت هرچه تمام تر به این مسئله اشاره می کند و در توییترش می نویسد : «کاسبان به اصطلاح اصلاح طلبی که باج خواهی رسانه ای وسیاسی از رئیس جمهوررا آغاز کرده اند، بدانند روحانی خاتمی نیست؛ نه تعارف می کند نه ماخوذ به حیا می شود.» این تهدید علنی آشنا خود به بهترین وجه از شکاف هایی که بین روحانی و اصلاح طلبان وجود دارد، پرده برمی دارد.

اختلافات به شهرداری تهران هم کشیده شده است
در قضایای مربوط به انتخاب شهردار تهران، پس از انتخاب اعضای جدید شورای شهر نیز تقریبا اوضاع به همین صورت پیش رفته است و تحرکات سیاسی این روزهای ساختمان بهشت حکایت از ماراتن نفس گیر برای سهم بیشتر از شهرداری در میان منتخبان لیست امیدی شورا دارد. این جدال‌های شهرداری تهران تا جایی پیش رفته است که “عبدالله ناصری” یکی از تحلیلگران نام آشنای اصلاح طلب به این جدال صحه می‌ گذارد. وی در این رابطه و در گفتگو با روزنامه فرهیختگان(اینجا) با طرح «ترس تکرار مجدد اتفاقات شورای شهر اول در این شورا» به این اختلافات بصورت علنی اشاره می کند.

بنظر می رسد با نگاهی دقیق تر به این تحولات و کشمکش های میان روحانی و اصلاح طلبان باید منتظر نهیبی دیگر از سمت نزدیکان روحانی به اصلاح طلبان مبنی بر اعتراض به این سهم خواهی ها بود. از طرف دیگر روحانی نیز به خوبی می داند که اصلاح طلبان برای ادامه حضور در عرصه قدرت سیاسی  به او نیاز دارند و به این راحتی نمی توانند وی را تحت فشارهای سنگین قرار دهند./خبرنامه دانشجویان ایران

کلیدواژه ها :
لینک کوتاه خبر: http://peykedaneshjoo.ir/?p=73918

این خبر را به اشتراک بگذارید :